دسترسی به فروشگاه بزرگ App Storeو دانلود از آن توسط شرکت اپل برای ایرانیان آزاد شد

 دسترسی به بانک غنی و عظیم اپلیکیشن های سیستم عامل iOS و دانلود از آن، از سوی شرکت اپل برای ایرانیان داخل کشور آزاد شد.

گفتنی است که از مدت ها پیش فروشگاه اپ استور شرکت اپل، ابتدا توسط سازمان فیلترینگ کشور، مسدود بوده (!) و علاوه بر آن، از شوی شرکت اپل نیز برای کاربران ایرانی نیز بسته بود. خوشبختانه از مدتی قبل، از فروشگاه اپ استور توسط پایگاه سازماندهی سایت های اینترنتی، رفع فیلتر شد اما متاسفانه، به علت مسدود بودن آن از سوی شرکت اپل، دسترسی به آن هنوز برای کاربران داخل کشور، با دردسرهایی بسیار همراه بود.

به گزارش جی اس ام، علت بسته بودن فروشگاه های اپلیکیشن از سوی شرکت هایی مانند گوگل (با سیستم عامل اندروید)  اپل (با سیستم عامل iOS) و نوکیا (با سیستم عامل سیمبین یا نوکیا) همواره مورد بحث بسیاری از کاربران تلفن های همراه بوده است. لازم به ذکر است، علت بسته بودن این بانک های نرم افزاری، از سوی این شرکت ها، تحریم های اعمال شده از سوی ایالات متحده و لزوم اجرای آن، از سوی مدیران این شرکت ها عنوان شده است.

به هر حال، خوشبختانه اینطور به نظر می رسد که این محدودیت، برای نخستین بار از سوی شرکت اپل برای ایرانیان برداشته شده و دارندگان گجت هایی با سیستم عامل iOS، از هم اکنون می توانند بدون هیچ دردسر خاصی، به فروشگاه App Store مراجعه کرده و اپلیکیشن های مورد نظر خود را (که بسیاری نیز رایگان می باشند) را دریافت کنند.

لازم به ذکر است که این اقدام از سوی شرکتی انجام گرفت که نه تنها هیچ نماینده رسمی در داخل ایران ندارد، بلکه هیچ نماینده با واسطه و حتی غیر رسمی معتبر نیز ندارد. شاید بد نباشد نمایندگان رسمی سایر شرکت ها که حضور نسبتا فعالی در ایران دارند نیز به خود بیایند و برای رفع اینگونه محدودیت ها (که بسیاری جنبه قانونی نیز ندارند) تلاش بیشتری نمایند! (مثلا بنابر تحریم ایالات متحده، مبادلات تجاری با ایران ممنوع بوده اما نکته اینجاست که ارائه اپلیکیشن های "رایگان"، هیچ نوع مبادله تجاری محسوب نمی شود و ... )

-------------------------------
نکته: برداشته شدن این محدودیت برای ایرانیان، توسط شخص بنده تست شد و قبل از انتشار این خبر، توسط عده ای دیگر از همکاران و دوستان و دارندگان دستگاه های مبتنی بر iOS در مکان های مختلف، نیز تست شد و بدون محدودیت، موفق به دانلود نرم افزار های خود از اپ استور شدیم. لازم به ذکر است، کندی اینترنت در مواردی می تواند این مساله را مشکل دار به نظر برساند.

ژاپن ساخت بزرگترین برج مخابراتی جهان، Tokyo Sky Tree را به پایان رساند

هنوز یک سالی از فاجعه زلزله 9.0 ریشتری و سیلابهای عظیم در کشور چشم بادامی ها، انفجارهای پیاپی نیروگاه اتمی فوکوشیما و کشته، مجروح و مفقود شدن بیش از 50 هزار نفر نگذاشته است که چند روز پیش بالاخره کار ساخت سازه 634 متری Tokyo Sky Tree، بلندترین برج مخابراتی جهان به اتمام رسید. شاید ژاپنی ها با این کار می خواهند اراده پولادین و استواریشان را در برابر طبیعت نشان دهند. جزئیات کامل به همراه گالری عکس و ویدیوی نمای شهر توکیو از بالای این برج را در ادامه مشاهده کنید.

جمعه گذشته شرکت اوبایاشی – کمپانی که چندی قبل خبر از ساخت آسانسور فضایی در سال 2050 داده بود – افتتاحیه بلند ترین برج مخابراتی جهان در توکیو را جشن گرفتند. این برج 34 متر بلندتر از برج کنتون گوآنجوی چین و تقریباً دو برابر برج توکیو (333 متر) است. البته نباید از یاد ببریم که هنوز بلند مرتبه ترین دست ساخته بشر برج خلیفه دوبی با 829 متر  است، که به زودی جای خود را به آسمان خراش 1,050 متری آذربایجان می دهد.

برج Sky Tree که در کرانه باختری رود سومیدا واقع شده است توسط کنسرسیومی از شرکت های فعال در صنعت رسانه و شرکت راه آهن توبو ساخته شده و قرار است به عنوان برج مخابراتی و پخش دیجیتال تصاویر در توکیو و حومه آن به کار گرفته شود.

مهندسان در ساخت این برج از تکنیک های سنتی ساخت و ساز ژاپنی بهره برده اند به گونه ای که سازه قادر به تحمل زلزله های شدید می باشد. در ساخت این برج از شینباباشیرا که ستونی مرکزی در معماری ژاپنی است و در ساخت معابد شرق دور بکار گرفته می شود استفاده شده است. این ستون در مواقع بروز لرزش های زمین، حرکت آونگی پیدا کرده و لرزه های زمین را خنثی می سازد.

جالب اینجاست علی رغم اینکه ژاپن کشور زلزله خیزی به حساب می آید، اما اگر به تاریخ این کشور نگاه کنیم هیچ موردی از آسیب دیدن و تخریب معابد آنها بر اثر زلزله مشاهده نمی شود که این موفقیت تنها به دلیل خصوصیت منحصر به فرد معماری این سازه هاست. گفتنی است بلندترین سازه چوبی چشم بادامی ها، معبد کیوتو است که 55 متر ارتفاع داشته و از سال 1644 میلادی تاکنون مستحکم پابرجاست.

شیناباشیرای بکار گرفته شده در برج Sky Tree در واقع یک لوله بتونی توخالی است که برای آسانسورها و پلکان برج در نظر گرفته شده است. از طرف دیگر در بدنه خارجی برج از تعدیل دهنده های نفتی استفاده شده که خود موجب کاهش هر چه بیشتر اثرات لرزش بر ساختمان می گردد.

به ادعای "هیروتاکه تاکانیشی"، مدیر بخش روابط عمومی برج Sky Tree، «اقدامات پیشگیرانه ضد زلزله در این سازه می تواند تا 50 درصد از شدت لرزه ها بکاهد.» وی همچنین ابراز داشت که در آزمایش های صورت گرفته مشخص شد این سازه توان تحمل حداقل زمین لرزه های 8 ریشتری را داشته و در برابر زمین لرزه های قوی تر نیز تاب و توان می آورد.

لازم به ذکر است که بنای نیمه کاره برج در زلزله ی سال گذشته دوام آورد و پیامدهای این فاجعه تنها موجب کند شدن روند ساخت آن گردید. این برج که به طور رسمی در اردیبهشت ماه افتتاح می شود قرار است دارای چند جاذبه گردشگری باشد، منجمله سکوی بازدید شهر در ارتفاع 450 متری ، راهروی هوایی و غیره. در بدنه این سازه از آسانسورهای پرسرعتی استفاده شده است که ارتفاع 350 متری را در کمتر از یک دقیقه طی می نماید.

زیباترین بخش برج مشاهده دورنمای توکیو و حومه آن از بالای آن است. تصویر زنده ای که بزرگترین کلانشهر دنیا با بیش از 30 میلیون نفر را در خود جای داده است.

تولد ۷۴ سالگی سامسونگ: از ماهی خشک تا Galaxy S III

امروز سامسونگ در صفحه گوگل پلاس خود عکسی قدیمی از این شرکت در سال ۱۹۳۸ قرار داد. زمانی که سامسونگ به عنوان یک مرکز صادراتی در کره تاسیس شد و به صدور ماهی، سبزیجات و میوه به منچوری و پکن اشتغال داشت. سامسونگ درباره این عکس می گوید:

در اول مارس ۱۹۳۸ رئیس و موسس ما Byung-Chull Lee کار و کسبی را با ۳۰ هزار وون (۲۷ دلار) در تایگو آغاز کرد. این تجارت در ابتدا به صورت اختصاصی بر روی صادرات کالا تمرکز داشت و ماهی خشک کره ای، سبزیجات و میوه را به منچوری و پکن می فروخت. در کمتر از یک دهه، سامسونگ (که در زبان کره ای به معنی سه ستاره است) آسیاب ها و ماشین های قنادی خودش را داشت و کالاها و محصولات تولیدی خودش را می فروخت. تا سرانجام رشد و نمو کرد و تبدیل به یک بنگاه مدرن بین المللی شد، که امروزه هنوز همان اسم قدیمی را حفظ کرده است.

چیزی که می توان نام اش را یک پیشرفت بزرگ حاصل تلاش و پشتکار گذاشت.

تقدیم ویژه به اصغر فرهادی

تقدیم ویژه: این پست تقدیم می‌شود به اصغر فرهادی عزیز و کلیه عوامل و بازیگران فیلم «جدایی نادر از سیمین» که ملتی را شاد کردند.
برای بیدار ماندن و دیدن زنده موفقیت فرهادی، تصمیم گرفتم که پست بلندی بنویسم و سوژه دم دستم همین مطلب بود.

اگر اندروید «دزدی» است، پس آی‌فون هم یک محصول دزدی است!

بر اساس زندگی‌نامه استیو جابز، او در ژانویه ۲۰۱۰ زمانی که گوشی موبایل اندرویدی تازه HTC را دید، برآشفت. او به صورت مکرر به اریک اشمیت که در آن زمان علاوه بر عضویت در تیم مدیریت گوگل، عضو هیئت مدیره اپل هم بود، می‌گفت که استفاده از ایده‌های اپل را در اندروید متوقف کند. سرانجام اشمیت در اپل تحمل نشد و بالا گرفتن رقابت در زمینه گوشی‌های هوشمند باعث شد که اشمیت وادار به کناره‌گیری از هیئت مدیره اپل شود.

پس از این ماجرا، جابز در اظهار نظر جالبی، اندروید را یک محصول تقلیدی و دزدی خواند و گفت که حاضر است همه ۴۰ میلیارد دلار سرمایه اپل را در بانک، صرف متوقف کردن اندروید کند، او آنقدر بر این پیکار مصر بود که آن را تشبیه یه یک جنگ اتمی کرد!

در این یکی دو ساله، رفتارهای انحصارگرانه عجیبی را از اپل شاهد بوده‌ایم، مثلا این شرکت ادعا می‌کرد که سامسونگ از آی‌پد در زمینه طراحی تقلید کرده است و مدتی جلوی فروش گلکسی تب گرفته شد. به تازگی هم خبری در مورد ثبت «پتنت» مک‌بوک ایر منتشر شده است و بیم آن می‌رود که هر لپ‌تاپ پرتابل و نازکی متهم به تقلیدی بودن و الهام گرفتن از مک‌بوک‌ ایر شود! البته سایر شرکت‌ها هم به نوبه خود از اسلحه کارای پتنت برای دفاع و حمله متقابل استفاده می‌کنند.

اما در این پست قصد ندارم که اختلاف‌های کنونی شرکت‌های بزرگ را مرور کنم یا در مورد جنگ «پتنت» صحبت کنم، در این پست بر آن هستم که نشان بدهم که همه فناوری‌های محبوب و پیشرفته‌ای که امروزه استفاده می‌کنیم، آمیزه‌ای از تلاش نوآوران بسیار در طول سال‌ها بوده‌اند، بنابراین آی‌فون و iOS هم چیزی نبود که به یک باره در سر جابز شکل گرفته باشد، بلکه آی‌فون ثمره استفاده بدیع از فناوری‌های از پیش موجود با توجه به نیازهای کاربران بود. هنر عمده اپل برآورد دقیق این نیازها است، طوری که گفته می‌شود، اپل در برآورد احتیاجات کاربران، از خود آنها هم دقیق‌تر است!

وقتی صحبت از تاریخچه فناوری چندلمسی یا مولتی‌تاچ می‌شود، ذهن همه به زمان معرفی نخستین آی‌فون برمی‌گردد، اما تاریخچه ابزارهایی که از فناوری چندلمسی استفاده می‌کردند، به دهه ۱۹۸۰ برمی‌گردد، این فناوری حاصل تلاش پژوهشگران و شرکت‌ها زیادی است. هم برای اپل و هم برای شرکت‌های دیگر غیرممکن است که بدون کپی‌برداری از فناوری‌های پایه از پیش موجود، محصولی بسازند، در حالی که جابز اندروید را دزدی می‌خواند، از زمان عرضه اندروید، پاره‌ای از ویژگی‌های این سیستم عامل موبایلی در iOS مورد استفاده قرار گرفته است.

برای ما مصرف‌کننده‌ها این کپی‌برداری یا استفاده از فناوری‌های از پیش موجود، چیز بدی نیست، چون به سرعت ایده‌های خوب را در محصولات مختلفی که شرکت‌های بزرگ می‌سازند، پیدا می‌کنیم.

ما این روزها در شگفت می‌مانیم که چطور می‌شود فروش تبلتی را صرف داشتن طول و عرضی شبیه آی‌پد، متوقف کرد، اما دو دهه پیش، در اواخر دهه ۱۹۸۰، ثبت پتنت به این آسانی‌ها نبود، در آن زمان یک قاضی حکم داد که نمی‌توان برخی از ویژگی‌های رابط کاربری سیستم عامل مکینتاش را مشمول کپی‌رایت کرد. اما حالا اوضاع فرق کرده است و اپل و شرکت‌های دیگر سلاح‌های قانونی به مراتب بیشتری در اختیار دارد، در حالی که کپی‌رایت در ذات خود چیز بدی نیست، بیم آن می‌رود که روند فعلی ثبت پتنت، به تدریج باعث شود، شرکت‌ها به جای نوآوری، وارد جنگ‌های بی‌پایان احمقانه شوند و دست آخر این مشتری باشد که متضرر شود.

فناوری مولتی‌تاچ
معمولا فناوری‌های پیشرفته‌ای که وارد گجت‌هایمان می‌شوند، پیش از اینکه از سوی شرکت‌های بزرگ وارد محصولاتشان شوند، توسط پژوهشگرانی در آزمایشگاه‌ها توسعه پیدا می‌کنند. فناوری مولتی‌تاچ هم به همین ترتیب بود.

نخستین صفحه مولتی‌تاچ در سال ۱۹۸۴ در آزمایشگاه Bell ساخته شد، این صفحه توسط «باب بویی» ساخته شده بود و حاصل قرار دادن حسگرهای خازنی چندلمسی روی یک صفحه CRT بود، این صفحه به کاربر اجازه می‌داد که اشکال گرافیکی را با انگشتانش دستکاری کند.

در دو دهه بعدی، محققان از شیوه‌های مختلفی برای ساختن صفحات چندلمسی استفاده کردند، مثلا در سال ۱۹۹۱ ، در پروژه‌ای به نام «میز دیجیتال»، در بالای یک میز معمولی پروژکتور و دوربینی قرار داده می‌شد که می‌توانست لمسی صفحه را پایش کند. فناوری دیگر DiamondTouch بود که در این فناوری هم از پروژکتور بالای میز استفاده می‌شد، اما حسگر آن با اندازه‌گیری جریان الکتریکی کوچکی که کاربر با لمسی کردن به قسمت‌های مختلف میز وارد می‌کرد، متوجه لمس صفحه می‌شد. یک محقق دیگر به نام «جف هان» هم نمایشگر پروژکتوری ساخته بود که با استفاده از شیوه‌ای به نام frustrated total internal reflection متوجه لمس صفحه می‌شد.

محققان به موازات پیشرفت سخت‌افزار، نرم‌افزار لازم برای مولتی‌تاچ را هم ارتقا می‌دادند. یکی از مهم‌ترین کارها در این زمینه این بود که بتوان فرهنگی از اشارات درست کرد، تا مثلا لمس سریع صفحه و کشیدن انگشت به چپ و راست، به صورت عوض کردن صفحه معنی پیدا کند. برای ما که از زمان آی‌فون شیفته بزرگ و کوچک کردن عکس‌ها با pinch شده‌ایم، شاید خیلی جالب باشد که بدانیم، نخستین بار در جریان پروژه Digital Desk بود که اشاره pinch به این منظور تعریف شد. در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۳ منتشر شده است، اشاره شده است که پژوهشگران این شرکت برای نخستین بار اشاره flick برای ارسال یک شیء از کاربری به کاربر دیگر را ابداع کرده بودند.

سرانجام در فوریه سال ۲۰۰۶، «هان» تعدادی از این ایده‌ها را متشکل کرد تا بسته‌ای از اپلیکیشن‌های مولتی‌تاچ را ایجاد کند، او در یکی از همایش‌های TED در این مورد صحبت کرده است، این سخنرانی هم‌اکنون بسیار مشهور است. ویدئوی این سخنرانی را می‌توانید در اینجا ببینید، این سخنرانی به منزله پایان عصر کلیک و ورود به عصر مولتی‌تاچ بود. در جریان همین سخنرانی او علاوه بر pinch کردن عکس‌ها، یک کیبورد لمسی را هم معرفی کرد که با آن برای عکس‌ها نام و برچسب وارد می‌کرد، او همچنین نقشه تعاملی‌ای معرفی کرد که به کاربر اجازه زوم، چرخاندن، «درگ» کردن و pinch  کردن را می‌داد، همان چیزی که امروزه در گوشی‌های هوشمند می‌بینیم.

تجاری کردن فناوری مولتی‌تاچ
اما اپل در زمینه تجاری کردن فناوری مولتی‌تاچ هم شرکت پیشگام نبود، در سال ۲۰۰۴، یک شرکت فرانسوی به نام Jazzmutant، یک پخش‌کننده موسیقی لمسی به نام Lemur ر ا معرفی کرد، صفحه نمایش این پخش‌کننده تعدادی دکمه و اسلایدر و اجزای دیگر برای کنترل پخش موسیقی داشت. این پخش‌کننده در سال ۲۰۰۵ معرفی شد و قیمت آن حدود ۲۰۰۰ دلار بود. گرچه ورود گجت‌های ارزان‌تری مثل آی‌پد، باعث شد که این شرکت بختی برای فروش Lemur نداشته باشد، اما این شرکت توانست فناوری مولتی‌تاچ خود را تحت نام Stantum ثبت کند و در سال ۲۰۰۹، حدود ۱۳ میلیون دلار درآمد کسب کند.

خود «جف هان» هم در سال ۲۰۰۶ با تأسیس شرکت Perceptive Pixel در صدد برآمد که مولتی‌تاچ را تجاری کند، این شرکت بر ساخت نمایشگرهای بزرگ لمسی تمرکز کرد، CNN یکی از مشتریان مشهور این شرکت بود.

اما شرکت مایکروسافت هم در زمینه مولتی‌تاچ از سال ۲۰۰۱ فعال بوده است، در سال ۲۰۰۴، یکی از مهندسان این شرکت به نام «اندی ویلسون»، محصولی به نام Touchlight را معرفی کرد که از یک سری دوربین و یک پروژکتور و یک رابط کاربری بسیار شبیه فیلم «گزارش اقلیت»، استفاده می‌کرد.
با استفاده از Touchlight کاربر می‌توانست اشکال سه‌بعدی را روی صفحه ببیند و با اشاره دست آنها را بچرخاند یا تغییر اندازه‌شان دهد.

اندی ویلیسون در توسعه فناوری Surface مایکروسافت هم نقش کلید بازی کرد، در این فناوری ما با یک میز لمسی سر و کار داریم و این بار هم سیستم، دوربین‌ها و پروژکتورهایی را به کار می‌برد.

سخت‌افزار Surface در سال ۲۰۰۵ تکمیل شد و خود فناوری در نیمه سال ۲۰۰۷، چند ماه بعد از معرفی آی‌فون، نمایش داده شد.

چهره شاخص دیگر در فناوری مولتی‌تاچ «وین وسترمن» بود، که تز PhD او در مورد یک وسیله مولتی‌تاچ بود که برخلاف محصولاتی که پیش از این مثالشان را زدیم، فقط یک ابزار دریافت‌کننده بود، وسترمن مدتی بعد شرکتی به نام FingerWorks را تأسیس کرد که کیبوردهای مولتی‌تاچ تولید می‌کرد و هدفش پیشگیری از آسیب‌های وارده به دست‌های کاربران در نتیجه استفاده طولانی‌مدت از کیبوردهای روتین بود. در سال ۲۰۰۵، این شرکت توسط اپل خریداری شد و وسترمن هم یکی از کارمندان اپل شد.
کاربران اپل نخستین ثمره وارد شدن وسترمن و فناوری‌اش را نه در آی‌فون دیدند و نه در آی‌پد، بلکه نخستین ثمره این ورود، ویژگی‌های جدید ترک‌پد کامپیوترهای مک بود.

گوشی‌های مولتی‌تاچ
خب! با خواندن دو بخش قبلی این پست باید متوجه شده باشید که اپل نه ابداع‌کننده مولتی‌تاچ بود و نه نخستین شرکتی بود که این فناوری را وارد محصولات تجاری کرد، اما اگر فکر می‌کنید که اپل نخستین شرکتی بود که به فکر وارد کردن فناوری لمسی در گوشی‌ها برآمد، باید بگویم که اشتباه می‌کنید!

نخستین بار این شرکت IBM بود که با ساخت گوشی‌‌ای به نام Simon، فناوری لمسی را به گوشی‌ها آورد. این گوشی، صفحه‌ای سیاه و سفید داشت و گرچه «چند»لمسی نبود، اما بسیاری از قابلیت‌های لمسی گوشی‌های کنونی را داشت: کاربران می‌توانستند با استفاده از یک کی‌پد لمسی، شماره‌گیری کنند و با یک تقویم و فهرست آدرس‌ها، ساعت و یک برنامه ارسال ایمیل به صورت لمسی تعامل کنند!

در طی سال‌های بعد گوشی‌های موبایل دچار تحولات زیادی شدند: صفحات نمایششان رنگی شد، اپ‌های پیچیده‌تری را اجرا کردند، دوربین‌دار شدند، به تدریج از فناوری تک‌لمسی پشتیبانی کردند و بعضی‌هایشان برای لمس دقیق‌تر مجهز به قلم‌های ویژه شدند و …

اما تا آوریل سال ۲۰۰۵، زمانی که گوشی‌ای به نام Neonode N1m وارد بازار شد، همه گوشی‌ها کیبورد فیزیکی را ترجیح می‌دادند، اما گوشی N1m  جزو معدود گوشی‌هایی بود که فاقد کیبورد فیزیکی بود. این گوشی علاوه بر داشتن فناوری لمسی، ویژگی‌ای داشت که آن را امروزه در گوشی‌های هوشمند می‌بینیم: برای آنلاک کردن گوشی می‌بایست، لمس به صورت اسلاید انجام می‌شد. (slide to unlock)

به تدریج فناوری صفحات لمسی پیشرفت کرد، در اکتبر سال ۲۰۰۶، شرکت Synaptics گوشی‌ای به نام Onyx را معرفی کرد که یک گوشی مفهومی بود. این گوشی البته به معنی واقعی، یک گوشی چندلمسی نبود، اما صفحه لمسی خازنی آن می‌توانست تفاوت فشار انگشت کاربر را با لمس گونه او را تشخیص بدهد تا کاربر نگران نباشد که هنگام صحبت کردن با گوشی به صورت تصادفی دکمه‌ها فشرده می‌شوند.

در ماه دسامبر ۲۰۰۶، ال‌جی ، گوشی Prada را معرفی کرد، این گوشی هم به مانند آی‌فون کیبورد فیزیکی نداشت.

سرانجام در ژانویه سال ۲۰۰۷، آی‌فون معرفی شد، جالب است بدانید که در آن زمان ال‌جی، اپل را متهم به کپی کردن طراحی‌اش کرد، این اتهام البته چندان وارد نبود، چون رابط کاربری آی‌فون بسیار پیچیده‌تر از پرادای ال‌جی بود و دو گوشی به صورت مستقل تکمیل شده بودند.

با این همه مقدمه به این مطلب اصلی می‌رسیم که آیا می‌توان اندروید را یک محصول دزدی قلمداد کرد؟

اگر در یک کلام بخواهم پاسخ بدهم، باید شگفت‌زده‌تان بکنم و بگویم: بله!

غیرقابل تصور است که اعضای تیم توسعه‌دهنده اندروید بدون توجه به ویژگی‌های آی‌فون اقدام به خلق اندروید کرده باشند و هیچ کدام از این ویژگی‌ها را وارد اندروید نکرده باشند. اما اگر گوگل را در استفاده از ایده‌های اپل گناهکار بدانیم، آن وقت باید به همان میزان اپل را گناهکار بدانیم!

شرکت‌ها و پژوهشگران زیادی پیش از آی‌فون فناوری‌هایی ابداع کردند، که در آی‌فون مورد استفاده قرار گرفت و ساخته شدن این گوشی را ممکن کرد. آیا قابل تصور است که بدون پیشگامانی در زمینه مولتی‌تاچ مانند باب بویی، IBM، Jazzmutant، جف هان و بدون خریداری شرکت و فناوری «وین وسترمن»، آی‌فون به مفهوم کنونی ساخته شود؟

کار عمده شرکت‌های خلاقی که محصولات اعجاب‌آور می‌سازند، ترکیب و تعریف دوباره نوآوری‌های قبلی است، نه اپل و نه اندروید از این امر مستنثنی نیستند.

در حالی که در اندروید به وضوح از نوآوری‌های مهم آی‌فون استفاده شده است، مهندسان گوگل هر وقت که احساس می‌کردند که iOS نقصی دارد، آن را اصلاح می‌کردند، مثلا سیستم هشداردهی یا push alert آی‌فون یک نقطه ضعف بود، چرا که مثلا وقتی پیامکی برای یک کاربر می‌آمد، یک کادر هشدار در وسط صفحه نمایش ظاهر می‌شد و او باید به سرعت تصمیم می‌گرفت که پیامک را بخواند یا از آن صرف‌نظر کند و راهی برای دیدن چند هشدار یا notification در یک جا نبود، اینجا بود که گوگل دست به نوآوری زد و سیستم هشداری معرفی کرد که به صورت لمس بالای صفحه نمایش و پایین کشیدن یک صفحه هشدار یا notification bar بود.

در نسخه پنجم iOS ، اپل با معرفی Notifications Center، دست به تقلید تمام‌عیاری از notification bar زد و البته در سیستم خود ویژگی‌های اضافه‌تری مثل امکان قرار دادن ویجت، نشان دادن وضعیت آب و هوا یا قیمت سهام را اضافه کرد. اما راهبرد کلی اپل دقیقا مثل اندرید بود، صفحه‌ای که با لمس به آرامی پایین می‌لغزد.

در این میان گرچه اپل متهم به کپی‌کاری شد، اما این کاربران آی‌فون بودند که از این کپی‌کاری سود بردند. همان طور که پیشتر هم گفتم، دنیایی که در آن شرکت‌های بزرگ سازنده گجت‌ها نخواهند یا نتوانند از هیچ یک از ایده‌ها و نوآوری‌ها و ویژگی‌های محصولات شرکت‌های دیگر به صورت کلی بهره ببرند، دنیای جالبی برای مصرف‌کنندگان نخواهد بود.

اپل را از لحاظ قانونی نمی‌توان به صورت مستقیم متهم به کپی‌برداری مستقیم کدهای iOS کرد، چرا که اندروید مبتنی بر لینوکس است و از Java-like virtual machine بهره می‌برد، در حالی که iOS  متکی بر داروین است و از فریم‌ورک Objective C مشتق از NeXT استفاده می‌کند. اما آیا گوگل در حین توسعه اندروید، هیچ یک از «پتنت‌»های اپل را نقض نکرده است؟ پاسخ به این سؤال دشوار است.

به شرکت‌هایی مانند اپل، یک سال فرصت داده می‌شود که پتنت‌های یک محصول را ثبت کنند، ۱۸ ماه صرف عمومی کردن ثبت این پتنت‌ها می‌شود، اگر اپل در واپسین روز قانونی مبادرت به ثبت پتنت آی‌فون کرده باشد، در این صورت تا جولای ۲۰۰۹، یعنی یک سال بعد از به بازار آمدن اولین گوشی اندرویدی، گوگل نمی‌توانسته از وجود چنین پتنت‌هایی مطلع باشد.

به علاوه باید در نظر داشت که اداره ثبت پتنت هم گاهی زمان زیادی برای تصمیم‌گیری در مورد برحق بودن یک شرکت در ثبت یک پتنت لازم دارد.

به صورت خلاصه، اعضای تیم توسعه‌دهنده انردوید در سال ۲۰۰۸، هیچ وقت نمی‌توانستند مطمئن باشند که از لحاظ قانونی، ایده‌ای متعلق به اپل است یا نه. تنها راه پیش روی آنها برای آنکه هیچکس نتواند، هیچ زمان آنها را متهم به دزدی کند، این بود که مثلا در اندروید از مولتی‌تاچ استفاده نکنند که البته راه احمقانه‌ای بود!

تکرار تاریخ
استیو جابز در عملی کردن تهدیدات خود، خوب عمل کرد، در حالی که اپل به طور مستقیم، گوگل را متهم نکرد، راهبرد اپل به راه انداختن جنگ‌های قانونی علیه شرکای گوگل بود، شرکایی که گجت‌های مبتنی بر اندروید می‌ساختند.

راهبرد مایکروسافت در این مواقع، توافق با شرکت خاطی با دریافت درصدی از سود حاصله است، اما اپل ترجیح می‌دهد که بازار را خالی از محصولات اندرویدی کند.

جالب است بدانید که این نخستین باری نیست که  اپل با استفاده از ایده‌های دیگران یک رابط کاربری می‌سازد و بعد از رقبا شکایت می‌کند که چرا از رابط کاربری‌اش تقلید کرده‌اند.

تاریخچه رابط کاربری گرافیکی به زمان اختراع ماوس برمی‌گردد، ماوس در سال‌های دهه شصت میلادی، توسط دوگ انجلبارت Doug Engelbart از شرکت SRI اختراع شد.

این ایده در دهه هفتاد میلادی توسط Xerox PARC به صورت یک رابط گرافیکی، تعریف مجدد شد. در سال ۱۹۷۹ تعدادی از مهندسان اپل به رهبری جابز از این شرکت بازدید کردند و از این رابط کاربری الهام گرفتند و پس از آمیختن این الهام با داشته‌های خودشان، پنج سال بعد اپل مکینتاش را معرفی کرد.

اندکی بعد، در سال ۱۹۸۵، مایکروسافت، نخستین نسخه ویندوز را معرفی کرد. در سال ۱۹۸۸، اپل علیه مایکروسافت شکایت کرد که از رابط کاربری مکینتاش تقلید کرده است. اما در سال ۱۹۸۹ شرکت Xerox هم وارد ماجرا شد، این شرکت از اپل شکایت کرد که ایده مکینتاش را از محققان این شرکت دزدیده است.

سرانجام قاضی حکم داد که رابط کاربری مکینتاش اصولا چیزی نیست که بتواند مشمول کپی‌رایت قرار بگیرد و مانع از این شد که رابط کاربری گرافیکی در انحصار اپل قرار بگیرد.

از جهات بسیاری، جنگ‌های این روزهای سازندگان گوشی‌های هوشمند، شبیه همان روزهاست. اما یک تفاوت اصلی وجود دارد: از لحاظ قضایی شرکت‌ها قدرتمند شده‌اند و با استفاده از پتنت‌های نرم‌افزاری به مانند اسلحه‌های توانمند، رقبایشان را به چالش می‌کشند.

گوگل میلیاردها دلار خرج پتنت‌ها کرده است، تا در مقابل اپل، مایکروسافت و دیگران کم نیاورد. در حالی که غول دنیای جستجو، جیب‌های پرپولی در این میدان دارد، شرکت‌های دیگر چنین بختی ندارند. اگر شرکت کوچکی ایده‌ای درخشان در مورد سیستم عامل‌های موبایل داشته باشد، اما نه مجهز به پتنت‌های دفاعی باشد و نه سرمایه زیادی داشته باشد، در مقابل وکلای عصبانی شرکت‌های بزرگ بی‌دفاع خواهد بود. این مسئله هم برای این شرکت‌ها و هم برای مصرف‌کنندگان و کاربران خوشایند نخواهد بود. چرا که کاربران از استفاده از ایده‌های خوب شرکت‌های کوچک محروم خواهند شد. تنها کسانی که از این بازی منفعت خواهند برد، وکلای محافظ پتنت‌ها خواهند بود.

برنامه ای در ویندوز ۷ برای آموزش و ذخیره کردن عملیات

بالاخره تمام شد ، هم امتحانات هم خارج شدن از این لاک کسالت ذهنی که هر طور و هر جور که می خواستم نمی شد تا انگیزه ام را تمدید کنم که بتوانم دوباره در نت بنویسم ، اما انگیزه ام زمانی بیشتر می شد که می دیدم دوستان آی تی نویس کماکان خیلی قوی و به روز مطالب رو آپ می کنن و این خیلی عالیه که همه دغدغه خوانده شدن و اطلاع رسانی رو در خودشون حفظ کردن ….

گاهی پیش می آید که در ویندوز می خواهید به یکی از دوستان و اعضای خانواده خود نحوه اجرا یا نصب نرم افزاری را آموزش دهید راحترین روشی که به ذهن هر شخصی می رسد اینکه نرم افزار مرتبط آن را از اینترنت دانلود کند و یا در نرم افزارهای خود بدنبال برنامه مرتبط آن باشد اما در ویندوز سون این مشکل به وسیله یک برنامه به نام Problem Steps Recordr در ویندوز سون که دم دستی تر از هر نرم افزار دیگری می باشد رفع شده است . کافی است برای اجرا نرم افزار در ویندوز ۷ دکمه Run را اجرا کنید و فرمان psr را تایپ کنید .

بعد از اجرای برنامه برای شروع کار  دکمه Record برنامه را کلیک کنید و برای نشان دادن هر پنجره یا عملی که در هنگام آموزش نیاز دارید دیده شود کلیک کنید چرا که این نرم افزار Click Base است و با هر کلیک عمل ذخیره سازی را انجام می دهد در ضمن شما می توانید برای هر عکس کامنت و یا مطلبی را که نیاز به توضیح تکمیلی دارد را هم در عکس ها بگنجانید .